ارزیابی مستمر در حین اجرا داخل کشور ما کم اتفاق میفته. نوعا مدارس اینطوری هستن که انقدر درگیر کار اجرایی و آیین نامه ها و ضوابط مختلف میشن که یادشون میره بچه‌هایی که پیششون هستن بهترین منابع برای یادگیری و بهبود فرآیندهای آموزشی سیستم به شمار میان. مدارس معمولا یک مدل رو انتخاب می‌کنن و شعارگونه ادامه اش میدن و خبری از یادگیری و بهبود مستمر در داخل خود سیستم مدرسه البته بر مبنای علم نیست. افرادی که اهل تحلیل دینامیک سیستم‌ها (System Dynamics) هستن به این کاری که ما میخوایم انجام بدیم میگن حلقه دوم یادگیری. حدود دوازده ساله که با مدارس مختلف همکاری می‌کنم و می‌بینم که معمولا مدلی دارن که بهبودهایی که در اون اتفاق میفته صرفا مبتنی بر تجربه است. یعنی مدلی داخل مدرسه اجرا میشه که شاید حتی پایه اولیه اون از علم روز دنیا گرفته شده باشه اما تغییرات داخلش هیچ مبنای علمی نداره و صرفا بر اساس تجربیات، گاها سعی و خطا و گزارش هایی اتفاق میفته که کاملا جهت دار و با سوگیری (Bias) زیاد هستش. این در حالی داره اتفاق میفته که مدارس خوب دنیا علاوه بر اینکه سیستم اولیه‌شون رو بر مبنای یک مدل علمی انتخاب میکنن، تغییر و بهبود در سیستم رو هم با فرآیندهای مبتنی بر علم مثل مطالعه موردی (Case Study)، اقدام پژوهی (Action Research) و امثالهم رقم میزنن.

به نظرم مهم‌ترین تمایزی که تو مدارس آرمان در کنار بکارگیری مدل اولیه بسیار مدرن و امروزی، توانایی و انگیزه بهبود مستمر بر مبنای تحقیقات علمی و دانش روز دنیاست.